پرداخت هزینه ویزا از ایران؛ MRV، سویس، شینگن و کانادا

هزینه ویزا را همیشه خود سفارت یا سایت رسمی‌اش می‌گیرد و مبلغش را هم به دلار آمریکا، یورو یا دلار کانادا اعلام می‌کند. کارت‌های بانکی ایران روی این سایت‌ها کار نمی‌کنند، پس برای پرداخت هزینه ویزا از داخل ایران دو راه مطمئن دارید: یا پول را همان‌جا و به همان روشی می‌دهید که محل تحویل پرونده اعلام کرده، یا یک آشنای مورد اعتماد در خارج با کارت خودش روی سایت رسمی پرداخت می‌کند و بعد با او حساب می‌کنید.

برای آمریکا موضوعی مهم‌تر از مبلغ هم هست: از ۱۱ دی ۱۴۰۴ صدور ویزا برای شهروندان ایران، جز برای چند گروه استثنا، متوقف است. پیش از اینکه برای ویزای آمریکا پولی بدهید، بخش آمریکا را بخوانید تا ببینید جزو این گروه‌ها هستید یا نه.

هر هزینه را چه کسی می‌گیرد و کجا پرداخت می‌شود؟

خیلی‌ها همهٔ هزینه‌های سفارت را یک چیز حساب می‌کنند و اشتباه از همین‌جا شروع می‌شود. ویزای دانشجویی آمریکا دو هزینهٔ جدا دارد که دو ادارهٔ مختلف می‌گیرند. در شینگن ممکن است مرکز ویزا هم هزینهٔ خدمات خودش را اضافه کند، و کانادا همهٔ هزینه‌ها را آنلاین می‌گیرد. جدول زیر فقط نشان می‌دهد پول به کجا می‌رود؛ مبلغ هر کدام را در بخش همان کشور آورده‌ایم.

هزینه ویزای آمریکا (MRV) و وضعیت ویزای ایرانی‌ها

MRV هزینه‌ای است که آمریکا برای بررسی درخواست ویزای غیرمهاجرتی می‌گیرد؛ مثل ویزای توریستی، تجاری، دانشجویی و تبادلی.

وزارت خارجه آمریکا در مصوبه‌ای که ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ در فدرال رجیستر منتشر کرد نوشته است که این هزینه آخرین بار در سال ۱۴۰۲ تغییر کرده و برای ویزای توریستی و تجاری (B1/B2) ۱۸۵ دلار است. در صفحهٔ هزینه‌های ویزا در سایت وزارت خارجه هم همین ۱۸۵ دلار برای بقیهٔ ویزاهای غیرمهاجرتی بدون پتیشن آمده است، جز ویزای E. «بدون پتیشن» یعنی لازم نیست کارفرما یا نهادی در آمریکا اول برایتان درخواست ثبت کند؛ ویزای دانشجویی F و M و ویزای تبادلی J هم در همین گروه‌اند.

MRV را در سامانهٔ رسمی نوبت‌دهی همان کشوری می‌پردازید که در آن مصاحبه دارید، و روش پرداختش را هم همان سامانه برای آن کشور اعلام می‌کند.

فرمان ۱۰۹۹۸ و استثناهای آن

رئیس‌جمهور آمریکا ۲۵ آذر ۱۴۰۴ فرمان شمارهٔ ۱۰۹۹۸ را امضا کرد و اجرای آن از ۱۱ دی ۱۴۰۴ شروع شد. فرمان قبلی، یعنی شمارهٔ ۱۰۹۴۹، از خرداد ۱۴۰۴ ورود شهروندان ایران را به‌طور کامل محدود کرده بود و فرمان تازه همان محدودیت را ادامه داد. این محدودیت هم ویزای مهاجرتی را می‌گیرد و هم غیرمهاجرتی. یعنی اگر با پاسپورت ایرانی درخواست می‌دهید و جزو استثناها نیستید، پولی که فعلاً بابت MRV می‌دهید به احتمال زیاد هدر می‌رود.

بخش ششم فرمان این گروه‌ها را استثنا کرده است:

• دارندگان اقامت دائم آمریکا (گرین‌کارت)؛
• دوتابعیتی‌هایی که با پاسپورت کشوری سفر می‌کنند که در فهرست محدودیت نیست؛
• دارندگان بعضی ویزاهای دیپلماتیک و سازمان‌های بین‌المللی، مثل A-1، A-2، C-2، C-3، G-1 تا G-4 و ویزاهای ناتو؛
• ورزشکاران، تیم‌ها، مربی‌ها و همراهانشان برای جام جهانی، المپیک یا رویداد ورزشی بزرگی که وزیر خارجه تعیین کند؛
• ویزای مهاجرتی ویژهٔ کارمندان دولت آمریکا؛
• ویزای مهاجرتی برای اقلیت‌های قومی و مذهبی‌ای که به تعبیر متن فرمان در ایران با آزار روبه‌رو هستند.

جدا از این فهرست، وزیر خارجه، وزیر امنیت داخلی و دادستان کل آمریکا می‌توانند پرونده‌به‌پرونده استثنا بدهند. ویزاهایی هم که پیش از ۱۱ دی ۱۴۰۴ صادر شده‌اند به‌خاطر این فرمان باطل نمی‌شوند. فرمان هر ۱۸۰ روز یک بار بازبینی می‌شود و ممکن است تغییر کند، پس قبل از پرداخت آخرین وضعیت را در سایت وزارت خارجه آمریکا ببینید.

اگر در ثبت نام لاتاری آمریکا برنده شده‌اید، بدانید که ویزای مهاجرتی هم زیر همین محدودیت است و وضع شما هم همین است.

هزینه سویس (SEVIS I-901) برای دانشجو و ویزای تبادلی

اگر از دانشگاه یا یک برنامهٔ تبادلی در آمریکا پذیرش گرفته‌اید، جدا از MRV باید هزینهٔ دیگری به اسم I-901 هم بدهید. این پول خرج سامانهٔ ثبت دانشجویان و مهمانان تبادلی آمریکا (SEVIS) می‌شود که در فارسی به آن «سویس» می‌گویند. طبق صفحهٔ I-901 در سایت ICE، این هزینه با هزینهٔ ویزا و هزینه‌ای که خود دانشگاه بابت سویس می‌گیرد فرق دارد. جدول مبلغ‌ها را در تصویر زیر ببینید؛ عدد اول برای ویزای F و M است و عدد دوم برای J.

طبق همین صفحه، که ۶ آبان ۱۴۰۵ دیدیمش، هزینهٔ سویس برای ویزای دانشجویی (F و M) ۳۵۰ دلار است، برای ویزای تبادلی (J) ۲۲۰ دلار و برای بعضی برنامه‌های خاص J فقط ۳۵ دلار. کسانی که در برنامه‌های تبادلی خود دولت آمریکا شرکت می‌کنند چیزی نمی‌پردازند.

هزینه را به دلار در سایت fmjfee.com می‌پردازید؛ با کارت اعتباری، یا از راه چک، مانی‌اوردر و وسترن یونیون.

اگر قرار است کس دیگری با کارتش برایتان پرداخت کند، یک بند همین صفحه را حتماً بدانید. اگر صاحب کارت بعداً از بانکش بخواهد پرداخت را برگرداند (به این کار «چارج‌بک» می‌گویند)، برای دانشجو اخطار می‌فرستند. اگر دانشجو ظرف ۳۰ روز دوباره پرداخت نکند، پرونده‌اش در سویس با برچسب «Fee Payment Fraud Alert» بسته می‌شود. مأموران مرزی آمریکا این برچسب را می‌بینند و واحد ضدتروریسم و جرائم ICE هم به پرونده رسیدگی می‌کند.

پس کسی که با کارتش برایتان پرداخت می‌کند باید آدمی باشد که بعداً پول را پس نمی‌گیرد. پرداخت با کارت دزدی هم، هر قدر ارزان‌تر تمام شود، آخرش پای پروندهٔ خود شما نوشته می‌شود.

یادتان باشد پرداخت سویس چیزی را در محدودیت ویزای آمریکا عوض نمی‌کند. ویزای F و M و J هم غیرمهاجرتی‌اند و همان فرمان شاملشان می‌شود؛ پس این هزینه را فقط وقتی بدهید که جزو استثناها باشید یا با پاسپورت کشور دیگری درخواست بدهید.

هزینه ویزای شینگن و جای پرداخت آن

طبق صفحهٔ ویزای شینگن در سایت کمیسیون اروپا، هزینهٔ ویزای کوتاه‌مدت شینگن برای بزرگسال ۹۰ یورو و برای کودک ۶ تا ۱۲ ساله ۴۵ یورو است. بعضی گروه‌ها هم این هزینه را اصلاً نمی‌دهند. اگر پرونده را به مرکز ویزایی بدهید که از طرف کنسولگری مدارک را جمع می‌کند، آن مرکز ممکن است هزینهٔ خدمات جداگانه‌ای هم بگیرد و در این صورت کل پولی که می‌دهید از ۹۰ یورو بیشتر می‌شود.

درخواست را به کنسولگری کشوری می‌دهید که مقصد سفرتان است، و قاعدهٔ کلی این است که به نمایندگی آن کشور در جایی بدهید که اقامت قانونی دارید. برای کسی که در ایران زندگی می‌کند، یعنی سفارت یا مرکز ویزایی که پرونده‌های ساکنان ایران را می‌گیرد. ارز و روش پرداخت را هم همان سفارت یا مرکز در صفحهٔ ایرانش اعلام می‌کند.

وضعیت پذیرش پرونده در سفارت‌ها ممکن است عوض شود. قبل از گرفتن نوبت و پرداخت، صفحهٔ ایران همان سفارت یا مرکز ویزا را ببینید و پول را فقط به روشی بدهید که آنجا نوشته شده، نه به شماره کارتی که کسی در تلگرام یا واتس‌اپ برایتان می‌فرستد.

هزینه ویزای کانادا: آنلاین و با کارتی که لازم نیست به اسم شما باشد

طبق فهرست هزینه‌های IRCC، که آخرین بار ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ به‌روز شده، ویزای توریستی برای هر نفر ۱۰۰ دلار کانادا است و خانوادهٔ پنج نفره یا بیشتر که با هم درخواست بدهند روی هم حداکثر ۵۰۰ دلار می‌دهند. اجازهٔ تحصیل (Study Permit) ۱۵۰ دلار و اجازهٔ کار (Work Permit) ۱۵۵ دلار است. اگر IRCC از شما انگشت‌نگاری و عکس (بیومتریک) بخواهد، هزینه‌اش برای هر نفر ۸۵ دلار است و برای خانوادهٔ دو نفره یا بیشتر که هم‌زمان درخواست می‌دهند حداکثر ۱۷۰ دلار.

بیومتریک را در یکی از مراکز درخواست ویزای کانادا (VAC) می‌دهید. نزدیک‌ترین مرکز را از فهرست خود IRCC پیدا کنید.

خبر خوب کانادا برای متقاضی ایرانی در صفحهٔ پرداخت آنلاین IRCC است. در تصویر زیر به جمله‌ای که علامت زده‌ایم نگاه کنید: کارتی که با آن پرداخت می‌کنید لازم نیست به اسم شما باشد.

روی رسید هم اسم صاحب کارت می‌آید. طبق همین صفحه، کارت اعتباری و کارت پیش‌پرداخت ویزا و مسترکارت را قبول می‌کنند و از کارت‌های دبیت فقط Visa Debit و Debit Mastercard را. اگر با کارت پیش‌پرداخت می‌پردازید، IRCC توصیه می‌کند کارت را دست‌کم ۱۸ ماه نگه دارید، برای وقتی که قرار است پولی به آن برگردد.

مثال: هزینهٔ یک پروندهٔ تحصیلی کانادا

یک مثال فرضی: سارا از دانشگاهی در کانادا پذیرش گرفته و همسرش هم‌زمان برای ویزای توریستی درخواست می‌دهد. با مبلغ‌های فهرست IRCC در ۶ آبان ۱۴۰۵، حسابشان این‌طور می‌شود:

• اجازهٔ تحصیل سارا: ۱۵۰ دلار کانادا
• ویزای توریستی همسرش: ۱۰۰ دلار کانادا
• بیومتریک دو نفر (دو بار ۸۵ دلار، برابر سقف خانواده): ۱۷۰ دلار کانادا
• جمع: ۴۲۰ دلار کانادا

اگر سارا تنها درخواست بدهد، ۱۵۰ دلار برای اجازهٔ تحصیل و ۸۵ دلار برای بیومتریک می‌دهد، یعنی ۲۳۵ دلار کانادا. این عدد را قبل از اینکه از آشنایتان بخواهید پرداخت کند دقیق کنید تا مجبور نشوید دو بار مزاحمش شوید.

از ایران چطور هزینه ویزا را پرداخت کنیم؟

۱. پرداخت در محل تحویل پرونده

اگر سفارت یا مرکز ویزایی که پرونده‌تان را می‌گیرد پرداخت حضوری یا روش محلی دیگری اعلام کرده، ساده‌ترین راه همین است. همان روش را انتخاب کنید و رسید رسمی بگیرید.

۲. کارت یک آشنای مورد اعتماد در خارج

برای هزینه‌های آنلاین مثل سویس و کانادا، راه معمول این است که یکی از اعضای خانواده یا دوستی که خارج از ایران زندگی می‌کند، با کارتی که به اسم خودش است، هزینه را روی سایت رسمی بپردازد. چون پول از کارت او می‌رود، چند کار به عهدهٔ خود اوست:

• فقط روی سایت رسمی پرداخت کند؛ برای آمریکا travel.state.gov یا سامانه‌ای که همین سایت معرفی می‌کند، برای سویس fmjfee.com، برای کانادا canada.ca یا ircc.canada.ca و برای شینگن سایت خود سفارت یا مرکز ویزا.
• با کارت خودش بپردازد، نه کارتی که از کس دیگری گرفته است.
• رسید رسمی را برایتان بفرستد و صورت‌حساب کارتش را نگه دارد.
• بعداً از بانکش نخواهد پرداخت را برگرداند؛ دیدید که در سویس همین یک چارج‌بک چه بلایی سر پرونده می‌آورد.

کار شما هم این است که اطلاعات را درست به او بدهید: اسم را دقیقاً همان‌طور که در پاسپورت آمده، و شناسهٔ سویس یا شمارهٔ پرونده را بی‌غلط. پولی را که به اسم اشتباه پرداخت شده به‌سادگی نمی‌شود به پروندهٔ درست منتقل کرد.

بعد نوبت حساب کردن با اوست. اگر در ایران حساب بانکی دارد، تومان بفرستید. اگر تتر قبول می‌کند، می‌توانید آن را با تومان بخرید و به کیف پولش بفرستید؛ مراحلش را در راهنمای پرداخت بین‌المللی با تتر نوشته‌ایم.

اگر خودش هم حساب سواپ‌ولت دارد، انتقال به مخاطبین یک انتقال داخلی است و آدرس و شبکه نمی‌خواهد. فقط یادتان باشد تتر برای حساب کردن با همین آشناست؛ سفارت و سایت‌های رسمی تتر نمی‌گیرند.

این روش را برای هزینه آزمون‌های تافل و آیلتس به کار نبرید، چون وضع آن‌ها فرق دارد. ETS ثبت‌نام و پرداخت کسی را که در ایران زندگی می‌کند قبول نمی‌کند و آیلتس هم از بهمن ۱۴۰۴ در ایران برگزار نمی‌شود.

۳. واسطه‌های پرداخت ارزی

اگر کسی را در خارج ندارید، احتمالاً سراغ سایت‌ها یا کسانی می‌روید که در ازای کارمزد برایتان پرداخت می‌کنند. پیش از سپردن کار به آن‌ها، این چند نکته را رعایت کنید:

• مبلغ رسمی را خودتان از سایت رسمی ببینید و کارمزد واسطه را جدا بپرسید.
• رسیدی بخواهید که خودتان بتوانید روی سایت رسمی بررسی کنید.
• اگر برای پرداخت به حساب کاربری پرونده‌تان دسترسی خواستند، بعد از پرداخت رمزش را عوض کنید.
• به قیمتی که از مبلغ رسمی کمتر است شک کنید. سایت رسمی تخفیف نمی‌دهد؛ واسطه‌ای که کمتر می‌گیرد شاید با کارتی پرداخت می‌کند که مال خودش نیست، و برگشت آن پول بعداً پای پروندهٔ شما نوشته می‌شود.

اگر دنبال راهی دائمی‌تر مثل حساب بین‌المللی برای ایرانی‌ها هستید، قوانین هر سرویس را دربارهٔ ساکنان ایران جداگانه بخوانید و سراغ حساب خریدنی یا اجاره‌ای نروید.

نشانه‌های کلاهبرداری در پرداخت هزینه ویزا

کلاهبردارهای این حوزه معمولاً روی عجلهٔ متقاضی و ناآشنایی‌اش با سایت‌های رسمی حساب می‌کنند. این نشانه‌ها را جدی بگیرید:

• وعدهٔ ویزای آمریکا با پاسپورت ایرانی. با فرمانی که بالاتر گفتیم، کسی که جزو استثناها نیست با پول بیشتر هم ویزا نمی‌گیرد و هر «تضمینی» در این باره دروغ است.
• سایتی که شبیه سایت رسمی است ولی دامنه‌اش فرق دارد. قبل از وارد کردن اطلاعات کارت، نشانی سایت را با دامنه‌هایی که در این مطلب آوردیم مقایسه کنید.
• شماره کارت شخصی به اسم «هزینه سفارت». هیچ سفارتی هزینه ویزا را با کارت‌به‌کارت به حساب یک شخص نمی‌گیرد.
• درخواست تتر یا ارز دیجیتال برای خود سفارت. هیچ‌کدام از سامانه‌های رسمی که اینجا گفتیم ارز دیجیتال نمی‌گیرند. این ترفند و ترفندهای مشابه را در مطلب رایج‌ترین کلاهبرداری‌های ارز دیجیتال هم توضیح داده‌ایم.
• فروش نوبت «تضمینی» یا «فوری». نوبت را سامانهٔ رسمی می‌دهد. کسی که نوبت را بیرون از آن می‌فروشد، یا اطلاعاتتان را می‌خواهد یا پولتان را.

پیش از پرداخت، این پنج چیز را چک کنید

1. واجد شرایط هستید؟ برای آمریکا، اول مطمئن شوید جزو استثناهای فرمان هستید.
2. مبلغ همین امروز چقدر است؟ رقم را از صفحهٔ رسمی ببینید، نه از گروه تلگرامی یا مطلب قدیمی.
3. دامنه درست است؟ فقط روی سایت رسمی یا سامانه‌ای پرداخت کنید که خود آن سایت معرفی کرده است.
4. اطلاعات با پاسپورت یکی است؟ اسم، تاریخ تولد و شناسهٔ پرونده را قبل از پرداخت دوباره بخوانید.
5. رسید را دارید؟ رسید رسمی را ذخیره کنید و صورت‌حساب کارت را هم از کسی که پرداخت کرده بگیرید.