خرید سرور مجازی خارجی با تتر؛ قوانین، مراحل پرداخت و ریسک‌ها

برای خرید سرور مجازی خارجی با تتر، هم سرویس‌دهنده باید پرداخت رمزارزی قبول کند و هم شما باید طبق قوانین خودش اجازه خرید داشته باشید. شرکت‌های بزرگی مثل هاستینگر (Hostinger) و ولتر (Vultr) رمزارز قبول می‌کنند، ولی تتر فقط روش پرداخت را عوض می‌کند؛ خریدار همان آدم است و قوانین هم همان قوانین. هاستینگر در شرایط استفاده‌اش نوشته مشتری نباید ساکن ایران باشد. درگاهی هم که پول رمزارزی را برای هاستینگر می‌گیرد، پرداخت‌های مرتبط با ایران را نامعتبر حساب می‌کند و پولش را پس نمی‌دهد.

پس جواب کوتاه این است: اگر خارج از ایران زندگی می‌کنید، پرداخت با تتر کار ساده‌ای است و فقط باید فاکتور را دقیق بپردازید. اگر در ایران زندگی می‌کنید، مطمئن‌ترین راه خرید از شرکت‌های هاستینگ داخلی است. هر دو مسیر را پایین‌تر با جزئیاتش آورده‌ایم.

سرور مجازی (VPS) چیست و با هاست چه فرقی دارد؟

یک سرور فیزیکی بزرگ را در نظر بگیرید که با نرم‌افزار به چند ماشین جدا تقسیم شده است. هر کدام از این تکه‌ها یک سرور مجازی (VPS) است. هر تکه سهم مشخصی از پردازنده، رم و دیسک دارد، سیستم‌عامل خودش را دارد و شما رویش دسترسی کامل مدیر (root) دارید. یعنی هر نرم‌افزاری بخواهید نصب می‌کنید و هر تنظیمی را بخواهید تغییر می‌دهید.

هاست اشتراکی ساده‌تر است. فضایی روی سروری می‌گیرید که صدها سایت دیگر هم روی آن هستند و با یک کنترل‌پنل مثل cPanel فایل‌ها و دیتابیس سایتتان را مدیریت می‌کنید، ولی به خود سیستم‌عامل دسترسی ندارید. نگهداری سرور هم با شرکت هاستینگ است. برای یک سایت وردپرسی معمولی، هاست اشتراکی کاملاً کافی است.

سرور اختصاصی هم یک دستگاه فیزیکی کامل است که فقط مال شماست. قدرتش بیشتر است و هزینه‌اش هم.

این جدول کمک می‌کند ببینید کدام به کارتان می‌آید:

قبل از خرید سرور مجازی خارجی، این‌ها را روشن کنید

پلن‌ها را وقتی می‌شود درست مقایسه کرد که بدانید دنبال چه هستید. پیش از این‌که سراغ صفحه قیمت‌ها بروید، این‌ها را برای خودتان روشن کنید:

• محل دیتاسنتر: سرور را نزدیک کاربرانتان بگیرید. سایتی که بازدیدکننده‌هایش در ایران‌اند، روی سرور داخلی سریع‌تر باز می‌شود و سرویسی که مشتری‌اش در اروپاست، روی دیتاسنتر اروپایی.
• منابع: ببینید چند هسته پردازنده، چقدر رم، چه دیسکی (SSD یا NVMe) با چه حجمی و چه سقف ترافیک ماهانه‌ای لازم دارید. برای یک ربات ساده، کوچک‌ترین پلن‌ها هم معمولاً بس است.
• سیستم‌عامل: بیشتر سرورهای مجازی با توزیع‌های لینوکس مثل اوبونتو کار می‌کنند. ویندوز معمولاً هزینه لایسنس جدا دارد.
• مدیریت‌شده یا بدون مدیریت: در پلن بدون مدیریت، به‌روزرسانی، امنیت و بکاپ (نسخه پشتیبان) سرور با خودتان است.
• بکاپ: ببینید سرویس بکاپ خودکار دارد یا نه و اگر دارد، هزینه‌اش جداست یا نه.
• قیمت تمدید: قیمت دوره اول را با قیمت تمدید یکی فرض نکنید. هاستینگر در شرایط استفاده حق تغییر قیمت تمدید را برای خودش نگه داشته است.

کدام سرویس‌دهنده‌ها پرداخت رمزارزی قبول می‌کنند؟

همه سرویس‌دهنده‌ها رمزارز قبول نمی‌کنند و آن‌هایی هم که قبول می‌کنند، معمولاً پول را خودشان مستقیم نمی‌گیرند. پرداخت از یک درگاه پرداخت رمزارزی رد می‌شود که فاکتور می‌سازد، پول را می‌گیرد و تأییدش را برای سرویس‌دهنده می‌فرستد. دو نمونه شناخته‌شده این‌هاست:

• هاستینگر: در صفحه روش‌های پرداخت نوشته رمزارزهای زیادی را قبول می‌کند، ولی اسم ارزها و شبکه‌ها را نیاورده است. CoinGate هم اعلام کرده که پرداخت رمزارزی هاستینگر از درگاه او انجام می‌شود.
• ولتر: طبق مستندات خودش، رمزارز را از طریق درگاه BitPay می‌گیرد. در فهرست آن صفحه بیت‌کوین، اتریوم، USDC و چند ارز دیگر هست، ولی اسم تتر (USDT) نیامده است.

صفحه روش‌های پرداخت ولتر را در تصویر زیر می‌بینید؛ خط پرداخت رمزارزی و فهرست ارزهایش را علامت زده‌ایم.

این فهرست‌ها زود عوض می‌شوند. ملاک نهایی، ارزها و شبکه‌هایی است که روی خود فاکتور می‌بینید.

قوانین سرویس‌دهنده و درگاه درباره ساکنان ایران

این مهم‌ترین بخش ماجراست. وقتی سفارش می‌دهید، قوانین دو طرف را با هم قبول کرده‌اید: سرویس‌دهنده و درگاه پرداخت.

هاستینگر. در بخش سوم شرایط استفاده، مشتری تأیید می‌کند ساکن کشورهای زیر تحریم جامع آمریکا نیست و سرویس را در آن کشورها به کار نمی‌برد؛ ایران هم جزو همین کشورهاست. همان بند می‌گوید نباید سرویس را به‌طور غیرمستقیم در اختیار کسی بگذارید که این شرایط را ندارد. اگر هاستینگر شک کند که این شرط رعایت نشده، می‌تواند سرویس را فوراً و بی‌خبر قطع کند. پولی هم که داده‌اید، حتی با قطع شدن سرویس برنمی‌گردد، مگر در مواردی که سیاست بازپرداخت هاستینگر استثنا کرده باشد.

CoinGate. این درگاه در صفحه کشورهای پشتیبانی‌نشده اسم ایران را آورده و نوشته اگر در یکی از این کشورها هستید یا از کیف پول یا سرویسی ثبت‌شده در آن‌ها پرداخت می‌کنید، اصلاً سراغ پرداخت نروید. برای کشورهای تحریم‌شده، از جمله ایران، هم نوشته پرداخت برنمی‌گردد و ممکن است به نهادهای ناظر گزارش شود. در راهنمای سفارش‌های معلق‌شده هم توضیح داده که تراکنش‌ها را روی بلاک‌چین بررسی می‌کند. پرداختی که از ایران آمده باشد «نامعتبر» می‌شود و هیچ بخشی از آن برنمی‌گردد.

BitPay. درگاه ولتر هم در صفحه کشورهای تحت پوشش نوشته به ساکنان کشورهای زیر تحریم جامع، از جمله ایران، خدمات نمی‌دهد.

خیلی‌ها فکر می‌کنند پرداخت رمزارزی ناشناس است. ولی راهنمای خریداران CoinGate می‌گوید طبق قوانین مبارزه با پول‌شویی، اسم کامل، کشور محل سکونت، ایمیل و تاریخ تولد پرداخت‌کننده را جمع می‌کند. پس پرداخت با تتر هویت شما را پنهان نمی‌کند.

اگر یکی از دوستان یا خانواده‌تان خارج از ایران سرور را بخرد

در این حالت او مشتری است و قوانین را به اسم خودش پذیرفته است. مسئولیت حساب، پرداخت و هر استفاده‌ای از سرور با اوست. طبق شرایط هاستینگر، اگر این شرط‌ها رعایت نشود، او حتی باید خسارت و جریمه‌ای را که به شرکت می‌رسد جبران کند. همان بند می‌گوید سرویس را نباید در اختیار کسی گذاشت که این شرایط را ندارد؛ پس این راه فقط وقتی درست است که سرور واقعاً برای کار خود او باشد.

اگر در ایران زندگی می‌کنید

اگر در ایران هستید، این دو راه مطمئن‌ترند:

• هاست و سرور مجازی داخلی: شرکت‌های هاستینگ ایرانی سرور را در دیتاسنترهای داخل کشور می‌فروشند، پول را تومانی می‌گیرند و پشتیبانی‌شان فارسی است. برای سایتی که مخاطبش در ایران است، معمولاً بهترین انتخاب همین است. قبل از خرید، نماد اعتماد الکترونیکی (اینماد) سایت فروشنده را چک کنید.
• سرور خارجی از یک شرکت داخلی: بعضی شرکت‌های داخلی سرور در دیتاسنترهای خارج از ایران هم می‌فروشند. در این حالت طرف قرارداد شما همان شرکت ایرانی است، نه دیتاسنتر خارجی. پیش از خرید بپرسید سرور در کدام دیتاسنتر است، اگر حساب خود آن شرکت نزد دیتاسنتر بسته شود چه می‌شود و بکاپ با کیست.

سراغ اجاره حساب دیگران، ثبت‌نام با مدارک یا آدرس جعلی و هر روش دیگری برای دور زدن شرط محل سکونت نروید. چنین حسابی ممکن است هر لحظه بسته شود و پول و داده‌تان هم با آن از دست برود. درباره حساب بانکی بین‌المللی و درگاه‌های پرداخت خارجی هم همین حرف درست است.

برای مقایسه یک پلن دلاری خارجی با پلن تومانی داخلی، قیمت دلاری را با نرخ روز تتر به تومان حساب کنید. نرخ لحظه‌ای را در صفحه خرید تتر سواپ‌ولت می‌بینید.

مراحل پرداخت سرور با تتر، قدم‌به‌قدم

این مراحل برای کسی است که شرایط سرویس‌دهنده و درگاه را دارد؛ مثلاً دانشجویی که در آلمان زندگی می‌کند و کیف پول یا صرافی‌اش هم در کشوری است که درگاه پشتیبانی می‌کند. نمودار زیر مسیر پرداخت را از ثبت سفارش تا فعال شدن سرور نشان می‌دهد، به‌همراه سه جایی که ممکن است پول گیر کند یا از دست برود.

1. حساب را با اطلاعات واقعی خودتان بسازید. با ایمیلی که مال خودتان است و اسم و کشور محل سکونت واقعی‌تان ثبت‌نام کنید. ورود دومرحله‌ای (2FA) حساب سرویس‌دهنده را هم همان روز اول روشن کنید.
2. سفارش را ثبت کنید و پرداخت رمزارزی را انتخاب کنید. سرویس‌دهنده شما را به صفحه فاکتور درگاه می‌برد.
3. ارز و شبکه را روی خود فاکتور انتخاب کنید. تتر روی چند شبکه وجود دارد و فاکتور فقط شبکه‌هایی را نشان می‌دهد که درگاه قبول می‌کند. شبکه‌ای که موقع برداشت از کیف پولتان انتخاب می‌کنید، باید دقیقاً همان شبکه فاکتور باشد. اگر فرق شبکه‌ها برایتان روشن نیست، بهترین شبکه برای انتقال تتر را بخوانید.
4. مبلغ دقیق را بفرستید، با اعشارش. کارمزد برداشت کیف پول یا صرافی شما جدا از مبلغ فاکتور است و باید طوری برداشت کنید که مبلغ کامل فاکتور به مقصد برسد. مثال پایین را ببینید.
5. در مهلت فاکتور پرداخت کنید. طبق راهنمای CoinGate، مهلت معمولاً ۲۰ دقیقه است و بعد از آن فاکتور منقضی می‌شود. آدرس را دستی تایپ نکنید؛ کپی‌اش کنید و چند حرف اول و آخرش را با فاکتور مقایسه کنید.
6. شناسه تراکنش را نگه دارید. بعد از ارسال، TXID را ذخیره کنید تا اگر کار گیر کرد، با آن پیگیری کنید. مثلاً هاستینگر سرویس را فقط بعد از این تحویل می‌دهد که درگاه پرداخت کامل را تأیید کند و نوشته اگر این تأیید تا ۱۴ روز نرسد، ممکن است سفارش لغو شود.

عادتی که در انتقال‌های معمولی به کار می‌آید، این‌جا دردسر درست می‌کند: به آدرس فاکتور تراکنش آزمایشی نفرستید. فاکتور فقط با مبلغ کامل بسته می‌شود. اگر کمتر بفرستید، پرداختتان ناقص حساب می‌شود و باید دنبال برگشت پولش بروید.

مثال: کارمزد برداشت را کجا حساب کنیم؟

در این مثال فرضی، فاکتور ماهانه سرور ۱۲ تتر است و کیف پولی که از آن برداشت می‌کنید، روی این شبکه ۱ تتر کارمزد می‌گیرد.

• اگر کیف پول کارمزد را از همان مبلغی که وارد می‌کنید کم می‌کند، باید ۱۳ تتر وارد کنید تا ۱۲ تتر به آدرس فاکتور برسد.
• اگر کارمزد را جدا از موجودی‌تان برمی‌دارد، همان ۱۲ تتر را وارد می‌کنید.

در هر دو حالت ۱۳ تتر از موجودی‌تان کم می‌شود و ۱۲ تتر به درگاه می‌رسد. صفحه تأیید برداشت معمولاً هر دو عدد را نشان می‌دهد؛ قبل از زدن دکمه تأیید نگاهشان کنید. حدود کارمزد شبکه‌های مختلف را در کارمزد انتقال تتر توضیح داده‌ایم.

مبلغ فاکتور هم ممکن است کمی بیشتر از قیمت دلاری پلن باشد، چون CoinGate کارمزد خدمات خودش را داخل فاکتور حساب می‌کند و روی آن نشان می‌دهد.

ریسک‌ها: بسته شدن حساب و از دست رفتن داده

با خرید سرور کار تمام نمی‌شود. این ریسک‌ها را از همان اول جدی بگیرید:

• قطع سرویس بدون اطلاع قبلی: اگر سرویس‌دهنده شک کند که شرط محل سکونت یا قانون دیگری رعایت نشده، می‌تواند سرویس را فوراً ببندد. هر چه روی سرور است با آن از دسترس خارج می‌شود و هزینه‌ای که داده‌اید معمولاً برنمی‌گردد.
• بکاپ در همان حساب، بکاپ نیست: اسنپ‌شات و بکاپی که روی حساب همان سرویس‌دهنده است، با بسته شدن حساب از دست می‌رود. یک نسخه از داده‌ها، دیتابیس و تنظیمات را جای دیگری نگه دارید.
• برگشت پول، همان مقدار تتر نیست: طبق راهنمای CoinGate، پولی که برمی‌گردد بر اساس ارزش دلاری یا یورویی خرید حساب می‌شود و با نرخ روز برگشت به رمزارز تبدیل می‌شود؛ پس ممکن است کمتر یا بیشتر از مقداری باشد که فرستاده‌اید. اگر پولی قابل برگشت است، ظرف ۱۰۰ روز درخواستش را بدهید؛ بعد از آن دیگر پس گرفتنی نیست. هاستینگر هم ممکن است پولی را که کم یا زیاد واریز کرده‌اید، به‌جای کیف پول به اعتبار حساب برگرداند.
• شبکه یا ارز اشتباه: اگر ارزی بفرستید که درگاه پشتیبانی نمی‌کند، یا روی شبکه‌ای بفرستید که روی فاکتور نبوده، برگشت پول تضمینی ندارد. سرنوشت چنین تراکنشی را در انتخاب اشتباه شبکه انتقال تتر توضیح داده‌ایم.
• ریسک خود تتر: شرکت تتر می‌تواند آدرس‌هایی را که با فهرست‌های تحریم مرتبط‌اند بلوکه کند. دلیل و نشانه‌هایش را در چرا تتر بلوکه می‌شود آورده‌ایم.

چک‌لیست پیش از پرداخت

• کشور محل سکونتم با شرایط سرویس‌دهنده و درگاه جور است.
• حساب به اسم و ایمیل خودم است و ورود دومرحله‌ای‌اش روشن است.
• کیف پول یا صرافی‌ای که از آن پرداخت می‌کنم، در کشوری است که درگاه پشتیبانی می‌کند.
• ارز و شبکه را از روی فاکتور برداشته‌ام، نه از حافظه.
• مبلغ دقیق فاکتور را به‌علاوه کارمزد برداشت حساب کرده‌ام.
• هنوز در مهلت فاکتور هستم.
• برای داده‌های سرور، بکاپی بیرون از همان حساب دارم.