گیت‌هاب کوپایلوت یا کرسر؛ کدام دستیار برنامه‌نویسی بهتر است؟

فرق اصلی گیت‌هاب کوپایلوت (GitHub Copilot) و کرسر (Cursor) به ویرایشگر برمی‌گردد. کوپایلوت به همان ویرایشگری اضافه می‌شود که الان با آن کار می‌کنید، چه VS Code باشد چه JetBrains یا Xcode؛ کرسر خودش ویرایشگر کدی است که از اول دور هوش مصنوعی ساخته شده. اگر نمی‌خواهید محیط کارتان را عوض کنید یا کار تیمتان به گیت‌هاب گره خورده، کوپایلوت انتخاب ساده‌تری است. اگر می‌خواهید کارهای بزرگ و چندفایلی را به Agent بسپارید و حاضرید به خاطرش ویرایشگر عوض کنید، کرسر به کارتان می‌آید.

در ادامه این دو را از نظر تکمیل کد، Agent، مدل‌ها، قیمت و حریم خصوصی کنار هم گذاشته‌ایم و یک جدول تصمیم هم بر اساس نوع کارتان ساخته‌ایم. قیمت‌ها و سهمیه‌ها مربوط به ۶ آبان ۱۴۰۵ است و هر دو شرکت زود به زود عوضشان می‌کنند.

گیت‌هاب کوپایلوت و کرسر هر کدام چه هستند؟

کوپایلوت دستیار برنامه‌نویسی خود گیت‌هاب است. در ویرایشگر به شکل افزونه نصب می‌شود، در سایت گیت‌هاب و اپ موبایلش هم هست و در ترمینال با Copilot CLI کار می‌کند. حسابش همان حساب گیت‌هاب شماست و ثبت‌نام جدا نمی‌خواهد.

کرسر ویرایشگری است که بر پایهٔ VS Code ساخته شده. برای همین اگر با VS Code کار کرده باشید، ظاهر و میان‌برهایش برایتان آشناست و افزونه‌ها، تم‌ها و تنظیمات VS Code را با یک دکمه به آن می‌آورید. فرقش این است که هوش مصنوعی در همهٔ بخش‌هایش هست، از پیشنهاد خط بعدی کد تا Agent که خودش فایل‌ها را ویرایش می‌کند و دستور اجرا می‌کند. برای آشنایی کامل‌تر با کرسر و قابلیت‌هایش، راهنمای جداگانه‌اش را بخوانید.

تکمیل خودکار کد: پیشنهادهای کوپایلوت و Tab کرسر

وقتی کد می‌نویسید، هر دو ابزار ادامه‌اش را کم‌رنگ نشان می‌دهند و اگر به کارتان آمد، با کلید Tab قبولش می‌کنید.

کوپایلوت دو نوع پیشنهاد دارد. اولی پیشنهاد درجا (Inline suggestions) است که همان خط یا چند خط بعدی را کامل می‌کند. دومی پیشنهاد ویرایش بعدی (Next edit suggestions) است و حدس می‌زند ویرایش بعدی‌تان کجای فایل است. گیت‌هاب این دو را در همهٔ پلن‌های پولی نامحدود کرده و از اعتبار ماهانه هم کم نمی‌کند، ولی پلن رایگان سقف ماهی ۲٬۰۰۰ پیشنهاد کد دارد.

پیشنهاد کد در کرسر اسمش Tab است و از ویرایش‌های اخیر شما، کد اطراف و خطاهای لینتر سرنخ می‌گیرد. چند خط را با هم پیشنهاد می‌دهد، importهای جاافتاده را اضافه می‌کند و حتی شما را به جای ویرایش بعدی می‌برد، گاهی در فایلی دیگر. در پلن‌های قبلی کرسر Tab نامحدود بود، ولی صفحهٔ قیمت فعلی چیزی دربارهٔ سقف آن در پلن‌های تازه نمی‌گوید.

برای کار روزمره، مثل کامل کردن یک تابع یا نوشتن یک حلقه، هر دو کارتان را راه می‌اندازند. فرق اصلی در Agent است.

حالت Agent: سپردن کار به هوش مصنوعی

در حالت Agent به‌جای اینکه خط‌به‌خط کمک بگیرید، کار را توضیح می‌دهید. هوش مصنوعی خودش فایل‌های لازم را پیدا می‌کند، تغییرشان می‌دهد و نتیجه را تحویلتان می‌دهد تا بازبینی‌اش کنید. هر دو ابزار این حالت را دارند، ولی قوت هر کدام جای دیگری است.

کوپایلوت دو جور Agent دارد:

• Agent mode در ویرایشگر: در پنجرهٔ چت کار را می‌گویید و کوپایلوت آن را در چند مرحله و روی چند فایل انجام می‌دهد.
• Copilot cloud agent در گیت‌هاب: یک Issue را به کوپایلوت می‌سپارید یا کاری را برایش می‌نویسید. خودش مخزن را بررسی می‌کند، برنامه می‌ریزد، کد را تغییر می‌دهد و اگر بخواهید یک Pull Request می‌سازد. این بخش فقط در پلن‌های پولی هست و روی مخزن‌هایی کار می‌کند که روی گیت‌هاب هستند.

بازبینی خودکار Pull Requestها (Copilot code review) هم کنار این‌هاست. برای همین قوت کوپایلوت جایی است که کار تیم در خود گیت‌هاب جلو می‌رود، یعنی در Issueها، Pull Requestها و بازبینی کد.

در کرسر، Agent را با Cmd+I (در ویندوز Ctrl+I) کنار ویرایشگر باز می‌کنید. Agent در کد پروژه و وب جست‌وجو می‌کند، فایل‌ها را ویرایش می‌کند و دستورهای ترمینال را اجرا می‌کند. پیش از هر تغییر مهم هم یک نقطهٔ بازگشت (Checkpoint) می‌سازد تا اگر نتیجه را نخواستید، برگردید.

کرسر Cloud Agents هم دارد که کار را در ماشین‌های مجازی ابری جلو می‌برند. می‌شود چند کار را هم‌زمان به آن‌ها سپرد و لازم نیست کامپیوترتان روشن بماند. هر کدام روی یک شاخهٔ جدا کار می‌کند و مخزن می‌تواند روی گیت‌هاب، GitLab، Bitbucket یا Azure DevOps باشد. Cloud Agents و بازبینی کد با Bugbot از پلن Premium به بالا در دسترس‌اند.

اگر بیشتر وقتتان داخل ویرایشگر می‌گذرد و می‌خواهید Agent جلوی چشمتان کار کند، کرسر راحت‌تر است. اگر کار تیمتان با Issue و Pull Request پیش می‌رود، cloud agent کوپایلوت درست در همان روال کار می‌کند.

مدل‌ها: هر کدام با چه مدل‌هایی کار می‌کند؟

هیچ‌کدام به مدل‌های یک شرکت محدود نیستند، ولی هزینهٔ مدل‌ها را خیلی متفاوت حساب می‌کنند.

در فهرست مدل‌های کوپایلوت، Claude از Anthropic، GPT از OpenAI، Gemini از گوگل، Grok و چند مدل دیگر هست. در پلن‌های رایگان (Free و Student) مدل را خودتان انتخاب نمی‌کنید و کوپایلوت خودکار انتخابش می‌کند. پلن Pro به بخشی از مدل‌ها دسترسی دارد، Pro+ به مدل‌های قوی‌تر هم می‌رسد و Max در دسترسی به این مدل‌ها اولویت دارد.

مصرف همهٔ این مدل‌ها از یک اعتبار ماهانه کم می‌شود. در پلن‌های پولی اگر انتخاب مدل را به خود کوپایلوت بسپارید، مصرف چت و cloud agent ۱۰ درصد ارزان‌تر حساب می‌شود.

در کرسر، سهمیهٔ پلن فقط خرج مدل‌های خود کرسر (مثل Composer) و خانوادهٔ Grok می‌شود و پلن Plus هم فقط همین‌ها را دارد. از Premium به بالا، مدل‌های شرکت‌های دیگر مثل Claude، GPT و Gemini هم در دسترس‌اند. این مدل‌ها از سهمیه کم نمی‌شوند و از همان اولین درخواست، با قیمت رسمی API همان مدل جدا حساب می‌شوند.

اگر هنوز نمی‌دانید کدام مدل به کارتان بیشتر می‌خورد، مقایسهٔ ChatGPT، Gemini و Claude کمکتان می‌کند.

پلن‌ها و سقف مصرف کوپایلوت و کرسر

عددهای این بخش را ۶ آبان ۱۴۰۵ از صفحهٔ پلن‌های کوپایلوت و صفحهٔ قیمت کرسر برداشته‌ایم. قیمت‌ها دلاری و بدون مالیات‌اند و پیش از خرید، صفحهٔ خودشان را هم ببینید.

پلن‌های گیت‌هاب کوپایلوت

• Free: رایگان، با ماهی ۲٬۰۰۰ پیشنهاد کد، مقداری اعتبار برای چت و انتخاب خودکار مدل.
• Student: برای دانشجوهایی که گیت‌هاب تأییدشان کرده رایگان است و پیشنهاد کدش سقف ندارد.
• Pro: ماهی ۱۰ دلار. گیت‌هاب ممکن است آن را به معلم‌های تأییدشده و نگهدارنده‌های پروژه‌های متن‌باز پرطرفدار رایگان بدهد.
• Pro+: ماهی ۳۹ دلار.
• Max: ماهی ۱۰۰ دلار.
• Business و Enterprise: برای سازمان‌ها، به ازای هر نفر ماهی ۱۹ و ۳۹ دلار، با مدیریت متمرکز و سیاست‌های مشترک.

کوپایلوت مصرف چت و Agent را با «اعتبار هوش مصنوعی گیت‌هاب» (GitHub AI Credits) حساب می‌کند. هر درخواست تعدادی توکن مصرف می‌کند و قیمت توکن‌ها به مدلی بستگی دارد که انتخاب کرده‌اید. جمع این قیمت‌ها به اعتبار تبدیل می‌شود و هر اعتبار یک سنت است. یک سؤال کوتاه کسری از یک اعتبار خرج دارد، ولی یک جلسهٔ طولانی cloud agent با مدل قوی روی چند فایل خیلی بیشتر مصرف می‌کند.

هر پلن پولی دو بخش اعتبار دارد. بخش پایه هم‌اندازهٔ حق اشتراک است؛ مثلاً Pro که ۱۰ دلار است، ۱٬۰۰۰ اعتبار پایه دارد. روی آن یک سهم اضافه (Flex allotment) هم می‌آید که به گفتهٔ گیت‌هاب ممکن است با تغییر قیمت مدل‌ها کم و زیاد شود. با عددهای ۶ آبان، جمع اعتبار ماهانه برای Pro به ۱٬۵۰۰، برای Pro+ به ۷٬۰۰۰ و برای Max به ۲۰٬۰۰۰ می‌رسد.

اعتبار باقی‌مانده به ماه بعد منتقل نمی‌شود و اول هر ماه میلادی، ساعت ۳:۳۰ بامداد به وقت تهران، دوباره پر می‌شود. اگر وسط ماه تمام شد، دو راه دارید: پلن را بالا ببرید و فقط مابه‌التفاوت قیمت دو پلن را بدهید، یا برای مصرف اضافه یک بودجهٔ دلاری تعیین کنید.

پلن‌های کرسر

کرسر از مهر ۱۴۰۵ پلن‌های تازه‌ای گذاشته که امکانات هوش مصنوعی Grok و شبکهٔ اجتماعی X را هم دارند:

• Free: رایگان، با تعداد محدودی درخواست Agent و چت.
• Plus: ماهی ۸ دلار. فقط مدل‌های خود کرسر و Grok را دارد و خود کرسر آن را برای تولیدکننده‌های محتوای شبکه‌های اجتماعی پیشنهاد می‌کند که کم سراغ هوش مصنوعی می‌روند.
• Premium: ماهی ۳۰ دلار، با سهمیهٔ چهار برابر Plus، Cloud Agents، بازبینی کد با Bugbot و دسترسی به مدل‌های شرکت‌های دیگر با قیمت API. کرسر این پلن را به کسی پیشنهاد می‌کند که تازه سراغ هوش مصنوعی آمده است.
• Super: ماهی ۱۰۰ دلار، با سهمیهٔ پانزده برابر Plus و اولویت در ساعت‌های شلوغ؛ برای کسی که هر روز با Agent کار می‌کند.
• Ultra: ماهی ۲۰۰ دلار، با سهمیهٔ پنجاه برابر Plus؛ برای کاربرهای پرمصرف.
• Teams: از ماهی ۳۰ دلار برای هر نفر.

سهمیهٔ کرسر برخلاف کوپایلوت هر هفته پر می‌شود و بین کرسر و Grok مشترک است. وقتی تمام شود، یا اعتبار اضافه می‌خرید یا صبر می‌کنید تا دوباره پر شود. مقدار باقی‌مانده را هر وقت بخواهید در تنظیمات می‌بینید.

هزینهٔ واقعی با Claude یا GPT: یک مثال فرضی

فرق صورت‌حساب این دو وقتی پیدا می‌شود که بیشتر با Claude یا GPT کار کنید. فرض کنید Agent در یک ماه برای کارهای شما ۴۰ دلار توکن مصرف کند و برای ساده شدن حساب، قیمت هر توکن در هر دو سرویس یکی باشد. همهٔ عددهای جدول فرضی‌اند:

دلیل این فاصله ساده است: اعتبار کوپایلوت خرج مدل‌های همهٔ شرکت‌ها می‌شود، ولی سهمیهٔ کرسر فقط مدل‌های خودش و Grok را پوشش می‌دهد. حالا برعکسش را در نظر بگیرید. اگر مدل‌های خود کرسر کارتان را راه بیندازد، همان ۳۰ دلار Premium را می‌دهید و تا سهمیهٔ هفتگی تمام نشده، پول دیگری نمی‌دهید. پس پیش از انتخاب ببینید بیشتر با کدام مدل کار می‌کنید.

کوپایلوت و کرسر در کدام ویرایشگرها کار می‌کنند؟

کوپایلوت در VS Code، Visual Studio، ویرایشگرهای JetBrains (مثل IntelliJ و PyCharm)، Eclipse، Xcode و Neovim نصب می‌شود. همهٔ قابلیت‌ها در همهٔ این ویرایشگرها نیست. اگر می‌خواهید ببینید مثلاً Agent mode یا پیشنهاد ویرایش بعدی در ویرایشگر شما هست یا نه، جدول قابلیت‌های Copilot را نگاه کنید. بیرون از ویرایشگر هم در سایت گیت‌هاب، اپ موبایل گیت‌هاب، Windows Terminal و Copilot CLI در دسترس است.

کرسر خودش ویرایشگر است، روی مک، ویندوز و لینوکس نصب می‌شود و نسخهٔ خط فرمان هم دارد. اگر با JetBrains یا Xcode کار می‌کنید، رفتن سراغ کرسر یعنی کوچ به ویرایشگری دیگر یا کار با دو ویرایشگر کنار هم. برای کسی که با VS Code کار می‌کند، این جابه‌جایی خیلی کوچک‌تر است.

اگر به‌جای ویرایشگر، دنبال ابزاری هستید که در ترمینال کار را از شما تحویل بگیرد، Claude Code هم گزینهٔ جدی‌ای است و مقایسهٔ کرسر و کلاد کد فرقش را با کرسر نشان می‌دهد.

حریم خصوصی: کد شما کجا می‌رود؟

هر دو ابزار برای جواب دادن، بخشی از کدتان را به سرور مدل می‌فرستند. سؤال اصلی این است که آن کد برای آموزش مدل هم به کار می‌رود یا نه.

گیت‌هاب از ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ ممکن است تعامل کاربرهای Free، Pro، Pro+ و Max با کوپایلوت را برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی به کار ببرد، مگر اینکه خودشان خاموشش کنند. منظور هر چیزی است که رد و بدل می‌شود: پیام‌هایی که می‌فرستید، جواب‌هایی که می‌گیرید، تکه‌های کد و زمینهٔ آن‌ها. برای خاموش کردنش در سایت گیت‌هاب روی عکس پروفایل بزنید، Copilot settings را باز کنید و گزینهٔ «Allow GitHub to use my data for AI model training» را روی Disabled بگذارید. گیت‌هاب از داده‌های پلن‌های Business و Enterprise برای آموزش مدل استفاده نمی‌کند.

در همان صفحهٔ تنظیمات گزینهٔ Suggestions matching public code هم هست. اگر آن را روی Block بگذارید، کوپایلوت پیشنهادهایی را که با کدهای عمومی گیت‌هاب یکی یا خیلی شبیه‌اند نشانتان نمی‌دهد.

کرسر حالتی به اسم Privacy Mode دارد که همه، چه در پلن رایگان چه پولی، می‌توانند روشنش کنند. به گفتهٔ خود کرسر، وقتی این حالت روشن است نه خودش از کدتان برای آموزش مدل استفاده می‌کند و نه شرکت‌های سازندهٔ مدل‌ها. در پلن Teams مدیر تیم می‌تواند این تنظیم را برای همه یک‌جا روشن کند.

خاموش کردن آموزش مدل جلوی فرستادن کد به سرور را نمی‌گیرد. پس در هر دو ابزار، فایل‌هایی مثل `.env` و کلیدهای API را از دسترس چت و Agent دور نگه دارید.

جدول تصمیم: کوپایلوت یا کرسر به کار شما می‌آید؟

جواب به ویرایشگرتان، نوع کارتان و مدلی که بیشتر به کار می‌برید بستگی دارد. در جدول زیر ردیفی را پیدا کنید که بیشتر به وضع شما می‌خورد و جوابش را در ستون وسط ببینید:

اگر وضعتان به دو ردیف با جواب‌های متفاوت می‌خورد، مثلاً هم با VS Code کار می‌کنید و هم بیشتر سراغ Claude می‌روید، از پلن رایگان هر دو شروع کنید. یک هفته روی یک پروژهٔ واقعی با Copilot Free کار کنید و هفتهٔ بعد همان کار را در Cursor Free ادامه دهید. بعد ببینید Agent کدام‌یک کمتر به راهنمایی شما نیاز داشت و حساب‌وکتاب ماهانهٔ کدام با کارتان جورتر است.

خرید و فعال‌سازی از ایران

گیت‌هاب در صفحهٔ مقررات تجاری‌اش نوشته از وزارت خزانه‌داری آمریکا مجوز دارد که سرویس‌های رایگان و پولی‌اش را به برنامه‌نویس‌های ساکن ایران بدهد. همان صفحه می‌گوید پرداخت‌ها را شرکت‌های واسط پردازش می‌کنند و ممکن است این شرکت‌ها پرداخت از ایران را نپذیرند. از طرف دیگر، در بخش مربوط به کوپایلوت، ایران جزو مقصدهایی آمده که فروش Copilot به آن‌ها مجوز جداگانه لازم دارد. صفحه روشن نکرده که مجوز ایران این بخش را هم پوشش می‌دهد یا نه.

کرسر هم پلن‌هایش را با کارت اعتباری یا دبیت بین‌المللی می‌فروشد. کارت بانکی ایرانی در هیچ‌کدام از این دو سرویس کار نمی‌کند.

برای پایداری حساب، آن را با ایمیل خودتان بسازید، اطلاعات درست بدهید، حساب را با کسی شریک نشوید و ورود دومرحله‌ای را روشن کنید. امن‌ترین حالت این است که پلن روی حساب خودتان فعال شود، چون ایمیل و رمز دست خودتان می‌ماند. با این همه، هیچ‌کس نمی‌تواند برای یک سرویس خارجی ضمانت صددرصد بدهد.

اگر کرسر را انتخاب کرده‌اید، می‌توانید اشتراک کرسر را از فروشگاه سواپ‌ولت با موجودی تومانی یا تتر (USDT) کیف پولتان بخرید. پیش از سفارش، جزئیات بسته و روش فعال‌سازی را در اپلیکیشن بخوانید. برای مقایسهٔ بقیهٔ اشتراک‌های هوش مصنوعی و راه خریدشان، راهنمای خرید اشتراک هوش مصنوعی را ببینید.