ماینینگ ابری چیست؟ واقعی است یا کلاهبرداری؟

ماینینگ ابری یا استخراج ابری (Cloud Mining) یعنی به جای خرید و روشن نگه داشتن دستگاه، قدرت استخراج یک دستگاه یا بخشی از آن را برای مدتی از شرکتی بخرید که دستگاه‌ها را در فارم خودش نگه می‌دارد. شرکت هر روز هزینه برق و نگهداری را از درآمد کم می‌کند و باقی‌اش را به بیت‌کوین به شما می‌دهد.

این مدل واقعاً وجود دارد و همه‌اش کلاهبرداری نیست، ولی دو مشکل جدی دارد. اول اینکه حتی قرارداد صادقانه هم بیشتر وقت‌ها از خرید مستقیم بیت‌کوین با همان پول بدتر درمی‌آید، چون درآمد هر واحد قدرت استخراج سال‌به‌سال کمتر شده است. دوم اینکه این بازار پر از طرح‌هایی است که اصلاً دستگاهی پشتشان نیست و سود قدیمی‌ها را از پول تازه‌واردها می‌دهند. یکی از معروف‌ترینشان، هش‌فلر، بیش از ۵۷۵ میلیون دلار از صدها هزار نفر گرفت.

ماینینگ ابری چطور کار می‌کند؟

در ماینینگ معمولی، دستگاهی به اسم ای‌سیک (ASIC) شبانه‌روز روشن است، به یک استخر استخراج وصل می‌شود و به نسبت قدرتش از پاداش بلاک‌های بیت‌کوین سهم می‌برد. اگر با خود استخراج آشنا نیستید، اول ماینینگ چیست را بخوانید. در ماینینگ ابری همین دستگاه‌ها در فارم یک شرکت کار می‌کنند و شما فقط سهمی از قدرتشان را می‌خرید. قراردادها اسم و شکل‌های مختلفی دارند، ولی تقریباً همه از این چند جزء ساخته شده‌اند:

• قدرت یا هش‌ریت: چند تراهش بر ثانیه (TH/s) می‌خرید. اگر این واحد برایتان تازه است، هش‌ریت چیست را ببینید.
• مدت: معمولاً یک یا دو سال است. قرارداد «مادام‌العمر» هم زیاد می‌بینید که در عمل یعنی تا روزی که درآمد از هزینه کمتر شود.
• قیمت اولیه: پولی است که اول کار یک‌جا می‌دهید و پس نمی‌گیرید.
• هزینه نگهداری: هزینه برق و سرویس دستگاه است. شرکت آن را معمولاً به دلار و برای هر تراهش در روز تعیین می‌کند و هر روز از درآمدتان برمی‌دارد.
• پرداخت: سهم روزانه‌تان از پاداش استخر به بیت‌کوین حساب می‌شود و اول به حسابی در سایت خود شرکت می‌رود.
• شرط پایان: قرارداد می‌گوید کی تمام یا متوقف می‌شود؛ مثلاً وقتی درآمد چند روز پشت سر هم از هزینه کمتر بماند.

یک چیز را از همین اول بدانید: در ماینینگ ابری هیچ‌وقت دستگاه را نمی‌بینید. هر چه از قدرت، درآمد و هزینه‌تان می‌دانید، عددی است که سایت خود شرکت نشان می‌دهد. همه پرونده‌های کلاهبرداری که پایین‌تر می‌خوانید از همین‌جا شروع شده‌اند.

سود ماینینگ ابری از کجا می‌آید؟

درآمد هر قرارداد ماینینگ به عددی به اسم هش‌پرایس (Hashprice) بستگی دارد: اینکه یک تراهش در یک روز چند دلار درمی‌آورد. طبق داده‌های Coin Metrics، میانگین سی‌روزه این عدد در ۱۵ مهر ۱۴۰۵ حدود ۴ سنت بود. یعنی هر تراهش ماهی حدود ۱٫۲ دلار درمی‌آورد، تازه پیش از اینکه هزینه برق و نگهداری کم شود.

سود شما را چهار چیز تعیین می‌کند. سه تای اول هش‌پرایس را می‌سازند و دست هیچ‌کس نیست؛ چهارمی را فروشنده می‌گذارد:

1. قیمت بیت‌کوین. اگر بالا برود، درآمد دلاری هر تراهش هم بالا می‌رود.
2. هش‌ریت کل شبکه. پاداشی که شبکه هر روز می‌دهد تقریباً ثابت است و بین همه دستگاه‌ها تقسیم می‌شود، پس هر دستگاه تازه‌ای که روشن می‌شود سهم شما را کوچک‌تر می‌کند. طبق همان داده‌ها، از مهر ۱۴۰۰ تا مهر ۱۴۰۴ هش‌ریت شبکه هر سال بین ۵۸ تا ۷۵ درصد بیشتر شد؛ حتی در سالی که قیمت بیت‌کوین ۵۸ درصد ریخت. در یک سال اخیر که قیمت حدود ۳۰ درصد پایین آمد، هش‌ریت هم حدود ۸ درصد کم شد.
3. هاوینگ. حدود هر چهار سال یک بار پاداش بلاک نصف می‌شود و هش‌پرایس هم یک‌شبه تقریباً به نصف می‌رسد. هاوینگ بعدی را حدود فروردین ۱۴۰۷ تخمین می‌زنند؛ یعنی وسط هر قرارداد دوساله‌ای که امروز بخرید.
4. هزینه نگهداری. برعکس سه تای دیگر، این یکی با بازار بالا و پایین نمی‌شود. اگر قیمت بیت‌کوین بریزد، قبض برق همان می‌ماند.

نمودار زیر نشان می‌دهد سه عامل اول در ده سال اخیر با درآمد هر تراهش چه کرده‌اند:

قیمت بیت‌کوین در این ده سال حدود ۲۰۰ برابر شد، ولی درآمد هر تراهش از حدود ۱٫۳ دلار به حدود ۴ سنت رسید و تقریباً یک‌سی‌وسوم شد. دستگاه‌های تازه و سه هاوینگ این ده سال نه‌فقط کل اثر رشد قیمت را خوردند، بلکه درآمد هر تراهش را هم پایین کشیدند. فروشنده‌ای که سود قرارداد را با هش‌پرایس امروز حساب می‌کند، فرض کرده این شیب از فردا صاف می‌شود.

یک قرارداد فرضی را با هم حساب کنیم

فرض کنید این پیشنهاد را دیده‌اید. عددها گرد و فرضی‌اند، ولی از جنس قراردادهایی هستند که در بازار می‌بینید:

• قدرت: ۱۰۰ تراهش
• مدت: دو سال (۷۳۰ روز)، از مهر ۱۴۰۵
• قیمت اولیه: ۱٬۰۰۰ دلار
• هزینه نگهداری: روزی ۲ سنت برای هر تراهش، یعنی روزی ۲ دلار

روز اول، ۱۰۰ تراهش با هش‌پرایس ۴ سنتی ۴ دلار درمی‌آورد. ۲ دلار هزینه نگهداری که کم شود، ۲ دلار برای شما می‌ماند که ماهی حدود ۶۰ دلار می‌شود. ماشین‌حساب سایت فروشنده همین ۲ دلار را در ۷۳۰ روز ضرب می‌کند و می‌گوید ۱٬۴۶۰ دلار پس می‌گیرید و در دو سال ۴۶ درصد سود می‌کنید.

ولی این ماشین‌حساب سه چیز را نمی‌بیند که ما وارد حساب می‌کنیم:

• هش‌ریت شبکه ماهی ۲ درصد بالا می‌رود. این می‌شود سالی حدود ۲۷ درصد، که خیلی کمتر از رشد ۵۸ تا ۷۵ درصدی سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ است.
• هاوینگ در ماه هجدهم قرارداد هش‌پرایس را نصف می‌کند.
• روزی که درآمد از هزینه کمتر باشد، قرارداد آن روز چیزی نمی‌دهد ولی بدهی هم نمی‌سازد. بعضی قراردادها در این حالت کلاً بسته می‌شوند.

قیمت بیت‌کوین را هم در چهار حالت، به‌تدریج و در طول دو سال، تغییر می‌دهیم. ستون آخر نشان می‌دهد اگر همان ۱٬۰۰۰ دلار را روز اول بیت‌کوین خریده بودید، چه می‌شد:

از این جدول چند چیز معلوم می‌شود:

• فقط برای اینکه پولتان برگردد، قیمت بیت‌کوین باید در این دو سال حدود ۴۲ درصد بالا برود.
• در هر چهار حالت، خرید مستقیم بیت‌کوین بهتر بود. حتی اگر قیمت دو برابر شود، قرارداد تازه به همان عددی می‌رسد که ماشین‌حساب روز اول نشان داده بود.
• شش ماه آخر عملاً پولی نمی‌دهد. در سه حالت اول، از هاوینگ به بعد درآمد روزانه کمتر از ۲ دلار هزینه نگهداری است و قرارداد در حدود ۱۹۰ روز آخرش هیچ پرداختی ندارد.

پس قرارداد ماینینگ ابری در واقع شرط‌بندی روی بالا رفتن سریع قیمت بیت‌کوین است، با هزینه‌ای ثابت و تاریخ انقضا.

هش‌پرایس سربه‌سر را خودتان حساب کنید

فرمولش ساده است و برای هر قراردادی کار می‌کند:

هش‌پرایس سربه‌سر = (قیمت اولیه ÷ تعداد تراهش ÷ روزهای قرارداد) + هزینه نگهداری هر تراهش در روز

در مثال بالا، ۱٬۰۰۰ ÷ ۱۰۰ ÷ ۷۳۰ حدود ۱٫۴ سنت می‌شود و با ۲ سنت هزینه نگهداری، جمعش حدود ۳٫۴ سنت است. یعنی میانگین هش‌پرایس در کل دو سال باید دست‌کم ۳٫۴ سنت باشد تا فقط پولتان برگردد. امروز هش‌پرایس ۴ سنت است و هاوینگ وسط راه نصفش می‌کند. اگر هش‌پرایس سربه‌سر قراردادی نزدیک هش‌پرایس امروز یا بالاتر از آن بود، لازم نیست حساب را ادامه بدهید؛ آن قرارداد به احتمال زیاد ضرر می‌دهد.

ماشین‌حساب‌ها در ده سال گذشته چقدر خوش‌بین بودند؟

فرض هش‌پرایس ثابت را با داده‌های واقعی Coin Metrics امتحان کردیم: برای هر روز از ۱ فروردین ۱۳۹۵ تا ۱۶ مهر ۱۴۰۳، میانگین هش‌پرایس دو سال بعد را با هش‌پرایس روز خرید (میانگین سی‌روزه‌اش) مقایسه کردیم. نتیجه این بود:

• در ۶۸ درصد روزها، میانگین دو سال بعد کمتر از روز خرید بود.
• در حالت میانه، ۱۷ درصد کمتر بود.
• در ۲۰ درصد روزها، کمتر از نصف بود.

سال‌های ۱۳۹۵ و ۱۳۹۹ استثنا بودند. بیشتر کسانی که آن سال‌ها قرارداد خریدند، دو سال بعد میانگین بالاتری دیدند، چون درست پیش از یک جهش بزرگ قیمت خریده بودند. برعکس، برای کسی که در سال ۱۴۰۰ خرید کرده بود فرقی نمی‌کرد کدام روز خریده باشد: میانگین دو سال بعد همیشه کمتر بود و در حالت میانه به کمتر از نصف رسید.

آزمون یک‌دقیقه‌ای پیشنهادهای «روزی ۱ درصد»

خیلی از سایت‌های ماینینگ ابری سود ثابت وعده می‌دهند: روزی ۱ درصد، یا «هر ۱۰۰ دلار، روزی ۱ دلار». روزی ۱ درصد روی ۱٬۰۰۰ دلار یعنی روزی ۱۰ دلار، و با هش‌پرایس ۴ سنتی برای ۱۰ دلار درآمد در روز ۲۵۰ تراهش لازم است؛ آن هم اگر برق مجانی باشد.

این از قدرت یک دستگاه نوی ۲۰۰ تراهشی هم بیشتر است. در حساب‌وکتاب ماینینگ قیمت چنین دستگاهی را ۳٬۰۰۰ دلار و مصرف برقش را روزی ۸۴ کیلووات‌ساعت فرض کرده بودیم. پس این سایت در ازای ۱٬۰۰۰ دلار شما درآمدی بیشتر از یک دستگاه ۳٬۰۰۰ دلاری قول می‌دهد، بی‌آنکه یک ریال پول برق حساب کند. سود ثابت در کاری که درآمدش هر روز عوض می‌شود، یعنی پول از جای دیگری می‌آید.

چرا کسی که سود دارد، هش‌ریت می‌فروشد؟

چون فروشنده پول نقد امروز را به درآمد نامعلوم فردا ترجیح می‌دهد و ریسک بیت‌کوین را به شما منتقل می‌کند. فارمی که برای خرید دستگاه پول لازم دارد، یا نمی‌خواهد نگران ریزش قیمت باشد، درآمد آینده دستگاه‌هایش را پیش‌فروش می‌کند. طبیعی است که قیمت را طوری بگذارد که در بیشتر حالت‌ها خودش ضرر نکند. برای همین خریدار به‌طور میانگین کمتر از کسی می‌برد که مستقیم بیت‌کوین خریده است.

پرونده‌های واقعی؛ وقتی پشت قرارداد دستگاهی نبود

سود ثابت و ناممکن معمولاً نشانه چیزی بدتر از قرارداد گران است: طرحی که اصلاً استخراج نمی‌کند. چهار پرونده زیر را نهادهای ناظر و دادستان‌های آمریکا تشکیل داده‌اند:

از پرونده هش‌فلر یک چیز مهم یاد می‌گیریم: این سایت سال‌ها به مشتری‌هایش پول می‌داد. طبق کیفرخواست، وقتی مشتری‌ها درخواست برداشت می‌دادند، گرداننده‌ها یا طفره می‌رفتند یا با بیت‌کوینی پرداخت می‌کردند که از بازار خریده بودند، نه بیت‌کوینی که استخراج کرده بودند. پس اینکه سایتی تا امروز پول داده، ثابت نمی‌کند ماینینگ می‌کند.

دو گرداننده هش‌فلر بهمن ۱۴۰۳ در دادگاه آمریکا به جرمشان اعتراف کردند و مرداد ۱۴۰۴ حکمشان صادر شد. ولی تا مهر ۱۴۰۵، یعنی هفت سال بعد از تعطیلی سایت، صفحه این پرونده در وزارت دادگستری آمریکا هنوز می‌گوید روند پس دادن پول قربانی‌ها در حال راه‌اندازی است.

پرونده VBit هم نشان می‌دهد حتی در مدل میزبانی، که ظاهراً دستگاه مال خودتان است، از این خطر در امان نیستید. SEC در شکایتی که ۲۶ آذر ۱۴۰۴ ثبت کرد، می‌گوید بنیان‌گذار این شرکت ۴۸٫۵ میلیون دلار از پول سرمایه‌گذاران را برای خودش برداشته، از جمله برای قمار. این‌ها ادعای SEC در شکایتش است، نه حکم دادگاه.

بیشتر این پرونده‌ها همان الگوی طرح پانزی را داشتند: سود قدیمی‌ها از پول تازه‌واردها داده می‌شود و تا وقتی آدم تازه می‌آید، چرخ می‌چرخد. نسخه فارسی همین طرح را این روزها بیشتر در ربات‌های «استخراج تتر» تلگرام و ربات‌های ترید با سود تضمینی می‌بینید.

ماینینگ ابری رایگان، تتر، ریپل و استخراج با گوشی

در جست‌وجوی «ماینینگ ابری» به چند پیشنهاد آشنا برمی‌خورید که تکلیفشان از همین حالا روشن است:

• ماینینگ ابری رایگان. سایت موقع ثبت‌نام کمی «قدرت هدیه» می‌دهد و موجودی‌تان هر ساعت بالا می‌رود. ولی برای برداشت باید به حداقلی برسید که با هدیه هرگز به آن نمی‌رسید، یا اول بسته‌ای بخرید. هدیه فقط طعمه است تا اولین پول را بفرستید.
• استخراج ابری تتر. تتر اصلاً استخراج نمی‌شود و فقط شرکت تتر آن را منتشر می‌کند. جزئیاتش را در ربات استخراج تتر واقعی است؟ توضیح داده‌ایم.
• ماینینگ ابری ریپل. XRP هم استخراج نمی‌شود. طبق سایت رسمی XRP Ledger، همان روزی که این شبکه ساخته شد ۱۰۰ میلیارد XRP وجود داشت و هیچ سکه تازه‌ای با استخراج به آن اضافه نمی‌شود. پس «قرارداد ماینینگ ریپل» از اساس بی‌معناست.
• استخراج ابری با گوشی. اپی که با دکمه «ماین» روی گوشی موجودی‌تان را بالا می‌برد، استخراج نمی‌کند. گوشی در برابر ای‌سیک‌های چندصد تراهشی هیچ سهمی از پاداش نمی‌برد. این اپ‌ها معمولاً امتیاز یا توکن خودشان را می‌دهند و ماجرای این امتیازها را در بازی‌های تپ تو ارن تلگرام نوشته‌ایم.

نشانه‌های ماینینگ ابری کلاهبرداری

هر کدام از این نشانه‌ها را دیدید، پول نفرستید:

1. سود از پیش معلوم است. حرف از روزی ۱ درصد، ماهی ۱۰ درصد یا «برگشت اصل پول در ۹۰ روز» است، در حالی که درآمد ماینینگ واقعی هر روز عوض می‌شود.
2. سکه‌اش اصلاً استخراج نمی‌شود، مثل همان قراردادهای ماینینگ تتر و ریپل که بالاتر دیدید.
3. حرفی از هزینه برق و نگهداری نیست. هیچ دستگاهی بدون برق کار نمی‌کند. اگر هزینه‌ای جدا از درآمد نمی‌بینید، یا عدد ساختگی است یا هزینه جای دیگری پنهان شده است.
4. تراهش‌ها زیادی ارزان‌اند. اگر طبق عددهای خود سایت قرارداد در چند ماه پول خودش را برمی‌گرداند، بپرسید چرا فروشنده دستگاه‌ها را برای خودش روشن نگه نمی‌دارد.
5. هیچ ردی از استخراج واقعی نیست. معلوم نیست به کدام استخر وصل‌اند، فارمشان کجاست و چه شرکتی با چه ثبتی پشتشان است. داشبورد سبز خود سایت چیزی را ثابت نمی‌کند.
6. سطح، تیم و پاداش معرفی دارد. وقتی بخشی از سود از آوردن آدم تازه می‌آید، همان الگوی BitClub را می‌بینید.
7. برداشت شرط دارد. حداقل برداشت را بالا گذاشته‌اند یا پیش از برداشت «کارمزد فعال‌سازی»، «ارتقای سطح» یا مالیات می‌خواهند. پولی که برای آزاد کردن پول قبلی بفرستید هم برنمی‌گردد.
8. پول به آدرس یا کارت شخصی می‌رود. باید تتر را به یک آدرس معمولی یا تومان را به کارت یک شخص بفرستید، بی‌آنکه قرارداد، فاکتور یا شرکت مشخصی در کار باشد.

ده نشانه عمومی‌تر طرح‌های سود تضمینی را، همراه با راه بررسی سن دامنه سایت و عکس گرداننده‌ها، در ربات ترید چیست آورده‌ایم.

مدل‌هایی که واقعاً استخراج می‌کنند

هر قراردادی کلاهبرداری نیست. اگر با وجود این حساب‌ها هنوز می‌خواهید سهمی از ماینینگ داشته باشید، این چهار مدل واقعی‌اند. هیچ‌کدام سود تضمینی ندارند و درآمد همه‌شان به همان هش‌پرایسی بستگی دارد که بالاتر دیدید.

بازار اجاره هش‌ریت

در بازارهایی مثل NiceHash، فارم‌ها قدرت دستگاه‌هایشان را برای مدت کوتاه می‌فروشند و خریدار آن را به استخر و حساب خودش می‌فرستد. طبق راهنمای خریداران NiceHash، خریدار بیت‌کوین واریز می‌کند، قیمت را خودش می‌گذارد یا قیمت بازار را می‌پذیرد، سقف خرج سفارش را تعیین می‌کند و نشانی استخرش را می‌دهد. همین راهنما صریح می‌گوید سودی تضمین نشده است، چون بازار هش‌ریت و شانس استخر بالا و پایین می‌رود و سختی شبکه و قیمت سکه هم نتیجه را عوض می‌کنند.

خوبی این مدل شفافیت است: پاداش مستقیم به حساب خود شما در استخر می‌رود و می‌بینید چقدر قدرت تحویل گرفته‌اید. ولی قیمت هش‌ریت در چنین بازاری معمولاً نزدیک همان درآمدش است؛ اگر خیلی بالاتر بود کسی نمی‌خرید و اگر خیلی پایین‌تر بود، فروشنده ترجیح می‌داد خودش استخراج کند. برای همین این بازارها بیشتر به درد ماینرهای حرفه‌ای و کسانی می‌خورند که می‌خواهند شانسشان را در استخراج تک‌نفره امتحان کنند، نه کسی که دنبال درآمد ماهانه است.

میزبانی دستگاه خودتان

دستگاه را خودتان می‌خرید و یک فارم در ازای کارمزد ماهانه آن را روشن نگه می‌دارد. دستگاه با شماره سریالش مال شماست و اگر کار خراب شد، می‌توانید پسش بگیرید یا بفروشیدش. ریسک اصلی صداقت میزبان است؛ همان چیزی که در پرونده VBit زیر سؤال رفت. در ایران هم فارم میزبان باید مجوز استخراج داشته باشد. فارم بی‌مجوز ممکن است تعطیل شود و دستگاه شما هم با آن جمع شود، و فارم مجاز هم ممکن است در تابستان سال‌های کمبود برق خاموش شود.

سهام شرکت‌های استخراج

شرکت‌هایی مثل Riot Platforms و CleanSpark که سهامشان در بورس آمریکا معامله می‌شود، هزاران دستگاه استخراج دارند. قیمت سهمشان معمولاً با بیت‌کوین بالا و پایین می‌رود، ولی به مدیریت، بدهی و انتشار سهام تازه هم بستگی دارد. با خرید سهم، صاحب بخشی از یک شرکت می‌شوید، نه صاحب درآمد مشخصی از استخراج.

هش‌ریت توکنیزه؛ گوماینینگ چطور کار می‌کند؟

گوماینینگ (GoMining) قدرت استخراج را به شکل «ماینر دیجیتال» می‌فروشد. طبق مستندات خود گوماینینگ، با خرید هر ماینر در واقع سهمی از دستگاه‌های ای‌سیک موجود را می‌خرید. هر ماینر دو مشخصه دارد: قدرت به تراهش و بازدهی به وات بر تراهش (W/TH). بازدهی نشان می‌دهد دستگاه برای هر تراهش چقدر برق می‌کشد و هرچه این عدد کمتر باشد، هزینه برق کمتر است.

گوماینینگ هر روز هزینه برق و سرویس را، پس از اعمال تخفیف‌ها، از پاداش استخر برمی‌دارد و باقی را به شما می‌دهد. طبق صفحه پاداش‌ها، پاداش از استخرهایی مثل Binance و Antpool می‌آید و هزینه سرویس روزی ۰٫۰۰۸۹ دلار برای هر تراهش است. هزینه برق را هم از قیمت هر کیلووات‌ساعت و وات بر تراهش ماینر حساب می‌کنند. اگر روزی هزینه از درآمد بیشتر شود، گوماینینگ آن روز چیزی پرداخت نمی‌کند، ولی بدهی هم برایتان نمی‌سازد.

حالا همان حساب بالا را برای این مدل بکنیم. با برق فرضی کیلووات‌ساعتی ۵ سنت، ماینری با بازدهی ۲۰ وات بر تراهش برای هر تراهش روزی ۰٫۴۸ کیلووات‌ساعت برق می‌کشد که حدود ۲٫۴ سنت می‌شود. با ۰٫۸۹ سنت هزینه سرویس، هزینه روزانه هر تراهش به حدود ۳٫۳ سنت می‌رسد، در برابر ۴ سنت هش‌پرایس امروز. با بازدهی ۱۵ وات بر تراهش، این هزینه حدود ۲٫۷ سنت است. پس فاصله درآمد و هزینه کم است.

بعد از هاوینگ، اگر قیمت و هش‌ریت ثابت بمانند، هش‌پرایس به ۲ سنت می‌رسد. آن وقت حتی با تخفیف کامل ۲۰ درصدی، هزینه روزانه این دو ماینر به حدود ۲٫۶ و ۲٫۲ سنت می‌رسد که از درآمدشان بیشتر است، و پرداخت روزانه صفر می‌شود.

توکن GOMINING در این سیستم نقش جداگانه‌ای دارد:

• با پرداخت هزینه نگهداری به GOMINING تا ۲۰ درصد تخفیف می‌گیرید. ولی طبق مستندات، برای تخفیف کامل باید در کیف پول داخلی گوماینینگ آن‌قدر توکن داشته باشید که هزینه بیش از ۳۶۰ روز را بپوشاند. یعنی هزینه یک سال را از قبل در توکنی نگه می‌دارید که قیمتش بالا و پایین می‌رود.
• اگر پاداش بیت‌کوینی را خودکار به GOMINING تبدیل کنید، ۲٫۲۵ درصد کارمزد می‌دهید.

پیش از تصمیم، این ریسک‌ها را هم بدانید:

• اعتماد به گرداننده. اینجا هم دستگاه‌ها را نمی‌بینید و همه‌چیز را از داشبورد خود شرکت می‌خوانید. طبق شرایط استفاده گوماینینگ، پلتفرم را GoMining (Cyprus) Limited اداره می‌کند و توکن و ماینرها را دو شرکت ثبت‌شده در جزایر ویرجین بریتانیا منتشر می‌کنند.
• بدون تضمین. همین شرایط استفاده می‌گوید گوماینینگ محصول سرمایه‌گذاری نیست و سودی را تضمین نمی‌کند، و ممکن است پرداخت روزانه بیت‌کوین کمتر از انتظار باشد یا اصلاً نباشد.
• احراز هویت و تحریم. برداشت بیت‌کوین به کیف پول بیرونی فقط بعد از احراز هویت و خرید دست‌کم یک ماینر مستقیماً از خود گوماینینگ ممکن است. طبق شرایط استفاده، شرکت کاربران را با فهرست‌های تحریم آمریکا و سازمان ملل بررسی می‌کند و از کاربر می‌خواهد تأیید کند شهروند کشورهای فهرست‌شده در سیاست انطباق شرکت نیست. برای کاربر ایرانی این یعنی احتمال جدی بسته شدن حساب و گیر کردن بیت‌کوین‌هایش.

توکن GOMINING را در سواپ‌ولت می‌شود خرید و قیمتش را در صفحه گوماینینگ دنبال کرد. ولی خرید توکن با خرید ماینر یکی نیست؛ با توکن صاحب هیچ مقدار هش‌ریتی نمی‌شوید.

ماینینگ ابری ایرانی یا خارجی؟

سرویس خارجی جدی، مثل گوماینینگ، کاربران را با فهرست‌های تحریم می‌سنجد. پس ریسک کاربر ایرانی فقط ضرر قرارداد نیست: اگر حسابتان وسط قرارداد بسته شود، هم قیمت اولیه رفته است و هم پاداشی که هنوز برداشت نکرده‌اید.

درباره سایت‌های ایرانی که تومان می‌گیرند، اول بپرسید فارمشان کجاست و مجوز استخراج دارد یا نه. سایتی که سود ثابت تومانی وعده می‌دهد، ماینینگ نمی‌فروشد؛ درآمد ماینینگ به بیت‌کوین است و با قیمت بیت‌کوین و دلار بالا و پایین می‌رود، پس هیچ فارم واقعی نمی‌تواند سود تومانی ثابت بدهد.

چک‌لیست پیش از خرید قرارداد ماینینگ ابری

1. هش‌پرایس امروز را پیدا کنید. ماشین‌حساب‌های ماینینگ آن را آماده نشان می‌دهند و روش حسابش را در هش‌ریت چیست گفته‌ایم.
2. هش‌پرایس سربه‌سر قرارداد را دربیاورید. اگر با فرمول بالا به عددی نزدیک هش‌پرایس امروز یا بالاتر از آن رسیدید، خرید نکنید. اگر قرارداد تا بعد از فروردین ۱۴۰۷ ادامه دارد، درآمد ماه‌های بعد از هاوینگ را هم نصف حساب کنید.
3. قرارداد را بخوانید. هزینه نگهداری به دلار است یا بیت‌کوین؟ قرارداد کی قطع می‌شود؟ اگر درآمد منفی شد، از جیب شما کم می‌کنند یا نه؟
4. ردّ استخراج را پیدا کنید. به کدام استخر وصل‌اند؟ کدام شرکت با چه ثبتی پشتشان است؟ دیگران چه تجربه‌ای از برداشت دارند؟
5. برداشت را چک کنید. ببینید حداقل برداشت و کارمزدش چقدر است، احراز هویت لازم دارد یا نه و کاربر ایرانی را می‌پذیرند یا نه.
6. با خرید مستقیم مقایسه کنید. اگر همین پول را بیت‌کوین بخرید و دو سال نگه دارید، در هر سناریویی که برایتان محتمل است کدام بهتر درمی‌آید؟
7. کم شروع کنید. فقط پولی بگذارید که از دست دادنش زندگی‌تان را به هم نریزد.

اگر پول داده‌اید

دیگر هیچ پولی نفرستید، حتی به اسم کارمزد برداشت، مالیات یا ارتقای حساب. از صفحه‌ها، پیام‌ها، آدرس‌ها و شناسه تراکنش‌ها عکس و یادداشت نگه دارید و به پلیس فتا گزارش بدهید. به کسی هم که برای «برگرداندن پول» پیش‌پرداخت می‌خواهد اعتماد نکنید. قدم‌به‌قدمش را آخر مقاله ربات استخراج تتر در تلگرام آورده‌ایم و الگوهای دیگر کلاهبرداری را در ۱۰ کلاهبرداری رایج ارز دیجیتال می‌بینید.

اگر هدفتان فقط داشتن بیت‌کوین است

خیلی‌ها سراغ ماینینگ ابری می‌روند چون می‌خواهند کم‌کم بیت‌کوین جمع کنند. برای این هدف راه ساده‌تری هست: با همان پول، یک‌جا یا در چند نوبت بیت‌کوین را مستقیم بخرید. این راه نه هزینه نگهداری دارد و نه تاریخ انقضا، هاوینگ هم چیزی از آن کم نمی‌کند و هر وقت بخواهید می‌توانید آن را به کیف پول خودتان ببرید. ریسک قیمت البته سر جایش است و ممکن است بیت‌کوین مدت‌ها پایین‌تر از قیمتی بماند که خریده‌اید.